Kriz İletişimi

Kriz iletişimi yalnızca olay gerçekleştikten sonra basına açıklama yapmak değildir. Hazırlık döneminde olası senaryoların, sorumlulukların, bilgi akışının ve iletişim kanallarının düşünülmesi; kriz sırasında doğrulanmış bilgilerin mümkün olduğunca hızlı paylaşılması; sonrasında ise gelişmelerin ve alınan önlemlerin paydaşlara aktarılması bu alanın parçalarıdır.

Burada hız kadar doğruluk da önemlidir. Henüz doğrulanmamış bilgiyi erken paylaşmak yeni sorunlar yaratabilir; buna karşılık bilgi boşluğunun uzun süre bırakılması da söylenti ve yanlış bilgilerin yayılmasını kolaylaştırabilir. Kriz iletişimi bu iki baskı arasında, bilinenleri ve henüz bilinmeyenleri açık biçimde ayıran bir iletişim düzeni kurmaya çalışır.

Kriz iletişimi operasyonel kriz yönetiminin yerine geçmez. Bir ürün, güvenlik, çalışan, hukuk veya iş sürekliliği sorunu yalnızca mesajlarla çözülemez. İletişimin güvenilir olabilmesi için kurumun gerçek müdahalesi, aldığı kararlar ve paydaşların ihtiyaçlarıyla uyumlu olması gerekir.

Kriz anlarında kurumun farklı paydaşlara farklı kanallardan çelişkili bilgiler vermesini önlemek, sözcüleri ortak bir bilgi zeminiyle desteklemek ve gelişmeler değiştikçe iletişimi güncellemek gerekir. Bu nedenle kriz iletişimi; kriz protokolü, kriz senaryosu ve mesaj disiplini gibi yakın kavramlarla birlikte düşünülür, fakat bunların hiçbiri tek başına kriz iletişiminin tamamı değildir.