Paydaş Önceliklendirme

Bir kurumun bütün paydaşları aynı konu için aynı anda aynı önemde değildir. Bir düzenleme değişikliği yatırımcıları ve kamu kurumlarını; işyeri politikası çalışanları ve yöneticileri; yerel bir proje ise bölgedeki toplulukları daha doğrudan etkileyebilir. Paydaş önceliklendirme, bu farklılığı görünür ve gerekçelendirilebilir hale getirmeyi amaçlar.

Stakeholder salience literatüründeki en bilinen modellerden biri Mitchell, Agle ve Wood'un 1997 tarihli çerçevesidir. Model, yöneticilerin paydaşlara verdiği önemi üç ilişki niteliği üzerinden inceler: güç, meşruiyet ve aciliyet.[1] Bir paydaş bu niteliklerden birini veya birkaçını taşıdıkça yönetim açısından görünürlüğü ve önceliği değişebilir.

Ancak paydaş önceliklendirme yalnızca bu üç kriterle yapılmak zorunda değildir. Çalışmanın amacına göre etkilenme düzeyi, karar üzerindeki etki, bilgi ihtiyacı, ilişki riski veya temsil edilme gereksinimi gibi başka ölçütler de kullanılabilir. Bu nedenle stakeholder salience modeli önemli bir referanstır; bütün paydaş analizlerinin tek zorunlu yöntemi değildir.

Paydaş önceliklendirme ile paydaş analizi aynı şey değildir. Analiz, paydaşları ve ilişkilerini anlamaya çalışır. Önceliklendirme ise bu analizden hareketle hangi paydaşın hangi konu için daha fazla dikkat veya katılım gerektirdiğine karar verir.

Önceliklendirme, düşük öncelikli görülen paydaşların “önemsiz” olduğu anlamına gelmez. Özellikle güç düzeyi düşük fakat kurumun kararlarından ciddi biçimde etkilenen grupların yalnızca ekonomik veya siyasi güç eksikliği nedeniyle göz ardı edilmesi etik ve yönetişim açısından sorun yaratabilir.

Kurumsal iletişim kaynakları sınırsız değildir ve her paydaşa aynı yoğunlukta yaklaşmak çoğu zaman mümkün değildir. Paydaş önceliklendirme; kimin hangi bilgiye, hangi zamanda ve hangi katılım düzeyinde ihtiyaç duyduğunu daha açık biçimde planlamaya yardımcı olur.