Görsel Dil

Görsel dil, tek tek tasarım öğelerinin toplamından daha fazlasıdır. Renk paleti, tipografi, fotoğraf veya illüstrasyon yaklaşımı, ikonlar, şekiller, boşluk kullanımı ve kompozisyon gibi unsurlar birbirleriyle belirli bir ilişki içinde kullanıldığında izleyicide tanınabilir ve tutarlı bir görsel ifade oluşturur.

AIGA'nın tasarım kaynaklarında visual language; tipografi, renk, sayfa yapısı, fotoğraf, illüstrasyon, grafik ve benzeri öğelerle anlam üreten görsel sistem olarak ele alınır.[1] AIGA'nın kimlik sistemi yaklaşımı da renkler, yazı karakterleri, semboller, desenler, dokular ve fotoğraflar gibi grafik unsurların farklı iletişim ihtiyaçlarında kullanılabilen bütünlüklü bir sistem oluşturduğunu vurgular.[2]

Görsel dil ile logo aynı şey değildir. Logo, görsel kimliğin belirgin parçalarından biri olabilir; fakat marka farklı kanallarda yalnız logoyla iletişim kurmaz. Görsel dil, logonun bulunmadığı bir içerikte dahi markaya özgü tanınabilirlik yaratabilecek daha geniş sistemdir.

Görsel dil ile görsel hiyerarşi de ayrılır. Görsel hiyerarşi, bir tasarımda hangi bilginin önce fark edildiğini ve öğelerin önem sırasını düzenler. Görsel dil ise tasarımlar arasında tekrarlanan daha geniş estetik ve iletişim kurallarını kapsar.

Tutarlılık, bütün tasarımların birebir aynı görünmesi demek değildir. Güçlü bir görsel dil farklı formatlara uyarlanırken ortak kimliği koruyabilecek kadar sistematik, farklı iletişim ihtiyaçlarına cevap verebilecek kadar esnek olmalıdır.

Bir markanın sosyal medya görselleri, sunumları, web sitesi ve kurumsal yayınları birbirinden bağımsız tasarlandığında marka tanınırlığı zayıflayabilir. Görsel dil, farklı üretimlerin aynı marka dünyasına ait olduğunu hissettiren ortak tasarım mantığını kurar.